30/08/16 Boos

Even frustratie uiten... De afgelopen jaren worden wij meer en meer benaderd door mensen die hun eigen psychiatrische hulphond van pup af aan proberen op te leiden, en daarbij de grootste problemen ondervinden. (vaak zitten ze wel met die hond bij een hulphondenschool.) De hond luisterd niet, is dominant of neemt juist de angsten over. Ze mailen ons stiekem omdat de school hun niet kan helpen. Nu hoor ik dat een duitse herder is ingeslapen omdat hij met diezelfde achtergrond zo agressief is geworden, dat redding niet eens meer mogelijk was. Het is nog geprobeerd door deskundige mensen maar het ging echt niet. Een hond van anderhalf jaar, nog niet eens volwassen. Hier wordt ik zo boos over!! Het KAN gewoon NIET! Ja soms wel, soms gaat het goed. Als je de mazzel hebt een doedelzak van een pup in handen te krijgen, die stabiel genoeg is om niet bang te worden, en soft genoeg om niet dominant te worden. (en dan nog maar bidden dat ie gezond is, dat komt er ook nog eens bij) Ik heb het eerste voorbeeld daarvan circa een maand geleden hier in ons centrum gehad. Een voorbeeldige hond, en een geweldige steun en toeverlaat voor de bazin (die al enorme ervaring had met honden voordat ze deze hond kreeg.). Maar dat was de eerste... En misschien krijg ik nu allemaal boze emails en 'bewijzen' dat het wel kan, maar ik vindt het gewoon vreselijk voor die honden waarbij het niet goed ging of goed gaat. Honden die worden opgeleidt door iemand die zelf hulp nodig heeft. Geen stabiele basis, geen duidelijke leiding, meestal geen kunde van honden trainen (logisch, niet iedereen is opgeleidt in het opleiden van honden) dus zo'n hondje ontspoord. En nu die duitse herder... dood. Anderhalf jaar!! Kom op! Had een geweldig leven kunnen hebben, was ongetwijfeld een schat van een hond geweest IN DE JUISTE HANDEN. En nu heeft hij een waardeloos leven gehad, met de dood tot gevolg. Geweldig gedaan jongens, goed bezig, was zeker helemaal de hond zijn schuld. Houdt toch op! Laat hulphonden opleiden aan ervaren mensen over. Eerst lekker opgroeien in een fijn gezin, zonder zorgen groot worden, dan een jaar de opleiding in, en dan pas de wereld in als hulphond. Niet eerder!